O αδερφός μας από τη Ρουάντα (Action aid)

Το 2ο δημοτικό σχολείο Αχαρνών έχει γίνει Ανάδοχος (ACTION AID) σε παιδάκι από την Ρουάντα.

Σύντομα περισσότερες πληροφορίες.

Για την ώρα σας δείχνουμε κάποιες φωτογραφίες από την αφρικάνικη καλύβα που έχουμε φτιάξει για το αδερφάκι μας.
Σκοπεύουμε να το εμπλουτίσουμε με υλικό που θα συγκεντρώσουμε από την Αφρική!

Οι έφηβοι από τις Φιλιππίνες της Ελλάδας. (από το Greek Magazine)

To άρθρο το πήρα από εδώ: http://grekamag.gr/5098/

Είναι όλοι τους Φιλιππινέζοι. Ο μικρότερος δεκατριών, ο μεγαλύτερος είκοσι χρονών. Έχουν γεννηθεί στην Αθήνα και ζουν στους Αμπελόκηπους, μιλούν συμπαθητικά ελληνικά, άπταιστα όμως αγγλικά και συμπαθητικά φιλιππινέζικα. Μεταξύ τους όμως μιλούν αγγλικά γιατί είναι πιο κουλ. Δεν τους πειράζει να βαριούνται καθισμένοι σε παγκάκια, τους αρέσει να τρώνε κοτόπουλο Adobo και να χορεύουν αυτοσχεδιάζοντας. Είναι ντυμένοι όλοι λες και βγήκαν από το τελευταίο εντιτόριαλ του Purple και όπως φαίνεται είναι μια νέα εξωτική γένια που είναι ένα βήμα μπροστά.

Ρόμπιν Τζέφερσον Τζουνάτα, 20 χρονών (DJ)“Είμαι αυτός που ανάβει το κέφι”«Γεννήθηκα εδώ στην Αθήνα. Έχω πάει μόνο μια φορά στις Φιλιππίνες και δεν μου άρεσε τίποτα. Ένιωθα ξένος. Μου άρεσαν μόνο οι τιμές που είναι όλα “πάμφθηνα”. Το αγαπημένο μου φαγητό είναι το dinuguan, ένα δικό μας πολύ καυτερό. Αντέχω τα πολύ καυτερά. Και σε γεύσεις και σε εμπειρίες. Τα ελληνικά φαγητά τα τρώω όλα, αλλά προτιμώ μουσακά και παστίτσιο. Δεν ακούω ελληνική μουσική, ό,τι κάνει όμως η Panik Records μου αρέσει, είναι ό,τι πιο κοντά στα ξένα. Αγαπημένος μου καλλιτέχνης είναι ο Lil Wayne, αγαπημένοι DJs o Steve Aoki σε house και ο Skrillex σε dubstep. Δεν ακούω φιλιππινέζικα συχνά, σπάνια. Έχει βέβαια και κάποια καλά συγκροτήματα. Μουσική ξεκίνησα να παίζω το καλοκαίρι του 2010. Με πήρε τηλέφωνο ένας φίλος που είχε μαγαζί στην Πάργα. Βέβαια, εγώ έπαιζα hip hοp και house και μιξάριζα μόνος μου σε πάρτι για φίλους και εκείνοι ήθελαν να παίξω σάλσα. Είχαν ένα ζευγάρι ζωγραφισμένο στο τοίχο που χόρευε σάλσα και μου είπαν “αυτή είναι η διακόσμηση, αυτό θέλουμε να παίξεις; Έμεινα παγωτό, δεν ήξερα ότι η μουσική πάει με τη διακόσμηση. Τους λέω “αφήστε με να παίξω ένα βράδυ τα δικά μου και μην σκέφτεστε τι διάκοσμο έχει ο τοίχος”. Και παίζω μία, δύο, τρεις και αρχίζουν να κουνιούνται οι γκόμενες σαν τρελές και δώσ’ του τα ποτά, αρχίζει και γουστάρει και το αφεντικό. Μέσα σε λίγες μέρες διώχναμε κόσμο, βγάλαμε τα σαλσοπράγματα και από τη διακόσμηση και με άφησαν να κάνω ό,τι ήθελα γιατί ερχόντουσαν τα φράγκα. Έτσι μετονομάσαμε το μαγαζί σε “R ’n’ B-Hip Hop” κι έγινε κακός χαμός. Όλοι με είχαν στα όπα-όπα, “ο σχιστομάστης που φέρνει κέφι”. Δεν ξέρω να σου πω πώς αλλά κάνω τους ανθρώπους να χορεύουν. Θέλω να ασχοληθώ μόνο με τη μουσική, είναι το μόνο που με κάνει να νιώθω πως είμαι ο εαυτός μου. Παίζω μπάσο, ντραμς, κιθάρα, αλλά χρειάζεται να τα τελειοποιήσω. Θέλω να γίνω όσο καλύτερος γίνεται. “Do or die”, αυτό λέω στον εαυτό μου. Όλοι οι δικοί μου θέλουν να πάνε Αμερική, εκεί νομίζουν ότι είναι το όνειρο και ότι θα τα καταφέρουν. Εγώ νομίζω ότι η Αμερική, ό,τι είχε να δώσει, το έδωσε. Θέλω να πάω Νορβηγία, Σουηδία, σ’ αυτές τις χώρες. Ναι, έχω ερωτευτεί στη ζωή μου. Ωραίο πράγμα ο έρωτας, όταν είναι βέβαια στα πάνω του. Μακριά από τις Φιλιππινέζες, όμως, δεν τις μπορώ πια, προτιμώ τις λευκές. Δεν μ αρέσουν κάτι κολλήματα τους. Η απόλυτη γυναίκα για μένα είναι η Candice Swanepoel. Θα της αφιερώνω το Bedrock. Αν ερχόταν εδώ που θα την πήγαινα; Δεν έχω ιδέα που. Δεν πας όπου να ’ναι, γιατί αυτή είναι classy γκόμενα».

Νίκη Αλμπέρτο, 14 χρονώνΘέλει να γίνει σταρ ή κάτι με μπίζνες.«Γεννήθηκα και ζω στους Αμπελόκηπους. Μ αρέσει η περιοχή είναι κουλ. Δεν μου αρέσει που έχει τόσα σκουπίδια. Και που τα μαζεύουν, είναι σαν να μην τα μαζεύουν. Πάντα κάτι αφήνουν ή πάντα κάποιος κάτι πετάει. Έχουμε αλλάξει τρία σπίτια, όλα στους Αμπελόκηπους. θα ήθελα να είχα πιο πολύ χώρο, με μεγάλο δικό ου δωμάτιο. Έχω επισκεφτεί τις Φιλιππίνες, πολύ πράσινο, ωραία είναι αλλά ωραία είναι όπου είναι οι φίλοι σου. Εκεί δεν ξέρω κανέναν, μόνο κάτι συγγενείς, και βαριέμαι. Και εδώ βαριέμαι. Τον πιο πολύ καιρό βαριόμαστε. Βαριόμαστε όμως όλοι μαζί. Συνέχεια λέμε ότι θα κάνουμε αυτό ή το άλλο και δεν κάνουμε τίποτα. Μου αρέσει να ψωνίζω ρούχα στo Bershka, και αλλού και να χορεύω. Έχουμε φτιάξει ένα συγκρότημα και χορεύουμε μεταξύ μας, αλλά αυτό έχει γίνει πολύ φαν και θα κατέβουμε και σε διαγωνισμό hip hop. Κάνω και μπατλ και λένε ότι είμαι καλή. Την εβδομάδα την περνάω και με πέντε ευρώ. Δεν με νοιάζει για τα λεφτά καθόλου, υπήρχαν δύο βδομάδες που δεν είχα ούτε ένα ευρώ και δεν με πείραζε. Είμαστε πολύ δεμένοι μεταξύ μας, σαν οικογένεια όλοι. Αν δεν έχεις εσύ, έχει κάποιος άλλος. Και πενηντάρικο να έχω κάποια στιγμή, θα το χαλάσω και δεν θα έχω. Έτσι είναι, έχεις και μετά δεν έχεις. Ονειρεύομαι να γίνω σταρ ή μπιζνεσγούμαν. Δεν με νοιάζει να σκέφτομαι πώς θα γίνω αλλά ότι θα γίνω. Εγώ πάνω στη σκηνή και ο κόσμος από κάτω. Θέλω να ζήσω στην Αμερική. Θέλει λεφτά για να πάω εκεί, αλλά μέχρι να γίνω 20 θα το έχω το εισιτήριο. Δεν μου αρέσουν οι Έλληνες, δηλαδή μπορεί να δω έναν και να πω ωραίος αλλά μέχρι εκεί. Ποτέ δεν θα ήμουν με Έλληνα. Αν έχω να διαλέξω ανάμεσα σε έναν κούκλο Έλληνα και έναν μέτριο δικό μας,  θα διαλέξω τον δικό μας. Το αγαπημένο μου φαγητό είναι το Αdobo, ένα δικό μας καυτερό κοτόπουλο. Μου αρέσουν και τα ελληνικά φαγητά, αλλά έχω συνηθίσει τα πιο καυτερά. Ο πιο τέλειος τύπος είναι ο Tyga, είναι –αν δεν τον ξέρεις– είναι ράπερ. Αν μπορούσα να περάσω μια μέρα μαζί του θα τον πήγαινα στη θάλασσα, στη Γλυφάδα, και θα τρώγαμε Μακντόναλντς και θα χορεύαμε μαζί όλο το βράδυ.

Αλεξία Ντομίνγκες, 17 χρονώνΕύχεται στον εαυτό της να ψηλώσει.«Όταν μεγαλώσω θέλω να πάω να ζήσω στο Παρίσι. Ακόμα και οι Αμερικανοί εκεί θέλουν να πάνε. Θέλω να γίνω αεροσυνοδός ή ξεναγός, κάτι που να έχει μέσα ταξίδι, γιατί μόνο τα ταξίδια μου αρέσουν. Έχω πάει στη Σύρο, την Τήνο. Έχω πάει στις Φιλιππίνες. Ωραία, πράσινα, έχει χώρο, άπλα, αλλά δεν έχεις και πολλά πράγματα να κάνεις στο χωριό. Συνήθως εδώ αράζουμε στον δρόμο και όλο ψάχνουμε να δούμε τι θα κάνουμε και δεν κάνουμε τίποτα. Μου αρέσει να μαγειρεύω, μου αρέσει το Αdobo και το γλυκό Πούτο. Μου αρέσει να ’μαι στην κουζίνα και μαγειρεύω. Θέλω να μαγειρεύω μόνη και να ακούω μουσική. Πιο πολύ από όλους μου αρέσει ένας δικός μας ηθοποιός από τις Φιλιππίνες, τον λένε Ντάνιελ Μπατίλια Ο αγαπημένος μου τραγουδιστής είναι ο Σνουπ Ντογκ. Το “σ’ αγαπώ” στα φιλιππινέζικα είναι “μαχάλκιτα”, και “κονίαμ” η χειρότερη βρισιά, αλλά δεν θα σου πω τι σημαίνει.

Αλίκη Αλφάρο, 15 ετώνθέλω να τραγουδάω καραόκε και να παίρναω καλά.Ο διευθυντής στο σχολείο είναι αυστηρός. Εγώ όμως δεν φοβάμαι. Αν σε δει με σορτς και γυαλιά στο προαύλιο αρχίζει τις αποβολές. Δεν είναι τρόπος διαπαιδαγώγησης ο φόβος γιατί φέρνει αντίδραση. Μου αρέσει πολύ να τραγουδάω καραόκε. Και τα φιλιππινέζικα τραγούδια μου αρέσουν, αλλά όχι όλα. Αγαπημένος μου τραγουδιστής είναι ο Κρις Μπεάου. Δεν αντέχω τα Αρχαία Ελληνικά, αλλά ούτε εγώ αρέσω στα Αρχαία Ελληνικά και δεν καταλαβαίνω σε τι θα μου χρησιμέψουν. Έχω αγόρι, τα φτιάξαμε πριν από λίγο καιρό. Γενικά, είναι ωραία να έχεις αγόρι.Μου αρέσει να αράζουμε στα παγκάκια, να μιλάμε με τις φίλες μου να λέμε τα νέα μας και να γελάμε.

Αξέλ, 13 χρονώνΤου αρέσει να βαριέται.
Σιχαίνομαι το σχολείο και αυτά που μαθαίνουμε θα είναι άχρηστα μετά. Καλύτερα να μαθαίνουμε ξένες γλώσσες για να μπορείς να μιλάς με ανθρώπους από άλλες εθνικότητες. Θα έπρεπε να υπάρχει  στο σχολείο σαν μάθημα ο χορός, το τραγούδι, το σκέιτ, όπου ο καθένας είναι σε κάτι καλός, για να γίνει καλύτερος. Σιχαίνομαι και διάφορα πράγματα που μου λένε “πρέπει”. Δεν μου άρεσε να μου λένε τι να κάνω. Κάνω πάντα το ανάποδο απ’ όσα λένε και μερικές φορές μπορεί να κάνω και το ανάποδο από αυτό που θέλω, αλλά δεν θα κάνω πίσω με τίποτα. Οι μεγάλοι τι πρόβλημα έχουν ; μα ότι  μεγάλοι.  Δεν  μπορώ να σκεφτώ κανένα μεγάλο που συμπαθώ, ο πιο μεγάλος που συμπαθώ είναι δεκαεφτά. Μου αρέσει να κάνω σκέιτ ή να μην κάνω τίποτα. Στο παγκάκι κάθομαι με τις ώρες. Μια μέρα κάθισα δέκα ώρες. Σηκωνόμουν, βέβαια κάτι να φάω από το περίπτερο, και γυρνούσα. Βαριέμαι. Άλλους τους ενοχλεί που βαριούνται, εμένα μου αρέσει που βαριέμαι γιατί είναι κουλ. Για να βαριέσαι πάει να πει ότι δεν έχεις να κάνεις τίποτα.  Ναι έχω κοπέλα. Φυσικά έχουμε φιληθεί. Αν μ αρέσει η Αντζελίνα Τζολί; Πλάκα κάνεις; Αυτή είναι γριά.

Μάριος Σαλαζάρ, 16 ετώνΘέλει να φιλήσει τη Μέγκαν Φοξ.«Οι χρυσαυγίτες είναι κότες. Φοβούνται περισσότερο από τον φόβο που διαφημίζουν ότι σκορπίζουν, γι’ αυτό, αν τους δεις, πάνε παντού μαζί, δυο-τρεις μαζί, παρατήρησέ το. Είναι πάντα πάνω από δύο. Αν πετύχεις κάποιον μόνο του, χέζεται, όλοι αυτοί είναι χέστες. Εγώ δεν τους φοβάμαι. Περισσότερο φοβάμαι τους τσαμπουκάδες που κάνουμε μεταξύ μας. Γιατί είναι κάποιοι τρελοί που έρχονται κατά πάνω σου έτσι, γιατί είχαν άσχημη μέρα στο σχολείο και σου κάνουν τα μούτρα κιμά γιατί έχουν μέσα τους κάτι που τους ανάβει υπερβολικά. Το χαρτζιλίκι ποτέ δεν φτάνει. Τα δέκα ευρώ που έχω τη βδομάδα μου έφταναν παλιά, τώρα με τα τσιγάρα και καμιά μπίρα δεν φτάνουν, αλλά όλοι κάπως τη βολεύουμε. Μαζευόμαστε με φίλους, κάνουμε σκέιτ, χτυπάμε, ξανανεβαίνουμε στο σκέιτ. Οι μεγάλοι μου τη σπάνε, γιατί κάνουν κριτική και σου τη λένε συνέχεια και έχουν δίκιο μόνο και μόνο γιατί  είναι μεγάλοι ενώ μπορείς να τους της πεις και εσύ, άλλα επειδή είσαι πιο μικρός, πρέπει να τους ακούς και να μη μιλάς. Εγώ, βέβαια, όταν με ζορίζουν πολύ, τους τη λέω και μου λένε ότι δεν σέβομαι. Δεν θέλω να ζήσω κάπου αλλού, εδώ καλά είναι. Μάθαμε. Και στις Φιλιππίνες είναι ωραία, αλλά για να πηγαίνεις, όχι για να ζεις. Είναι σε όλα πίσω. Τα μυαλά τους, πολύ πίσω. Μου αρέσουν όλες οι γυναίκες, και οι άσπρες και οι δικές μας, αρκεί να ’ναι όμορφες. Για μένα η πιο κουκλάρα είναι η Μέγκαν Φοξ. Τι θα έκανα αν τη γνώριζα; Μάλλον θα τα έχανα και θα κοίταγα το πάτωμα.

Σαρμίν Αντβάλα, 14 χρονώνΤης αρέσει να χορεύει συνέχεια. Με κόσμο, μόνη της, μπροστά στον καθρέφτη, οπουδήποτε της δοθεί ευκαιρία.
«Γεννήθηκα στην Αθήνα, δεν έχω πάει ποτέ στις Φιλιππίνες. Θέλω πολύ να πάω. Αν μου αρέσει, μπορεί να μείνω εκεί για λίγο, αλλά θέλω να ζήσω στην Αμερική. Όλοι μας αυτό θέλουμε, να πάμε εκεί, γιατί εκεί τα έχει όλα. Εδώ στην Αθήνα δεν νιώθω ελεύθερη. Θέλω να ζω κάπου που να μπορώ να ακουμπήσω στο παγκάκι το κινητό μου και να μη μου το πάρουν μέσα σε δύο δευτερόλεπτα. Κάπου που να κάνω ό,τι θέλω χωρίς να μου λένε πώς. Υπάρχουν κάποιοι που μας βρίζουν δεν το λες ρατσισμό ακριβώς αλλά είναι θέμα νοοτροπίας ειδικά όταν βρίζεις χωρίς να ξέρεις τι σου φταίει. Τις πιο πολλές μέρες βαριόμαστε. Αν έχουμε λεφτά, πάμε Goody’s, KFC. Ο Chris Brown είναι ο θεός μου. Θέλω όταν μεγαλώσω να γίνω φωτογράφος, γιατί μου αρέσει να θυμάμαι ανθρώπους και πρόσωπα. Δεν μου αρέσουν οι άσπροι, για αγόρια θέλω μόνο τα δικά μας. Μου αρέσει ένα αγόρι, αλλά δεν μου τα ‘χει ζητήσει ακόμα. Έχω καταλάβει ότι του αρέσω, αλλά δεν παίρνει μπροστά. Εντάξει δεν βιάζομαι αυτά τα πράγματα γίνονται όταν είναι η στιγμή τους. Μου αρέσει να χορεύω συνέχεια μπροστά σε κόσμο, μόνη μου μπροστά στον καθρέφτη αλλά και χωρίς καθρέφτη. Όλα φεύγουν όταν χορεύεις και σταματάς να σκέφτεσαι μπαίνεις μέσα στο ρυθμό.

Κείμενο: Τζούλη Αγοράκη
Φωτογραφίες: Photoharrie, Αλέξανδρος Ακρίβος

Υλικό για εκπαιδευτικούς και γονείς.

Ρίξτε μια ματιά στη νέα σελίδα/ενότητα του μπλόγκ μας:
Υλικό για εκπαιδευτικούς και γονείς Πατήστε εδώ 

Ιδέες, projects, βίντεο, pdf αρχεία, άρθρα κ.α. με θεματικές και πρακτικές γύρω από το θέμα της Αποδοχής. Η σελίδα συνεχώς θα εμπλουτίζεται.

Τα παιδιά μας στην ΕΚΠΛΗΞΗ της Art az

Τα παιδιά μας στην ΕΚΠΛΗΞΗ της Art az

Tα παιδιά μας συμμετέχουν στην ΕΚΠΛΗΞΗ!

Πρόκειται για την ΕΚΘΕΣΗ -δημοπρασία ΕΚΠΛΗΞΗ- Surprise 5-special edition

https://www.facebook.com/events/1523439997880170/?fref=ts

όπου Έλληνες και ξένοι εικαστικοί από ολόκληρη την Ελλάδα και από το εξωτερικό διαθέτουν τα έργα τους για τις ανάγκες των αστέγων της Αθήνας.

Φέτος συγκεντρώθηκαν κάπου 350 έργα.

Ανάμεσα σε αυτά θα εκτεθούν και έργα μικρών μαθητών του 2ου Δημοτικού σχολείου Αχαρνών.

Όλα τα παιδιά του σχολείου δούλεψαν με ιδιαίτερο ζήλο για αυτήν την έκθεση. Έγινε αρχικά επιλογή των πιο ολοκληρωμένων από τη δασκάλα των εικαστικών και τέλος κλήρωση , για να αναδειχθούν τα έργα που θα εκπροσωπήσουν το σχολείο. Κάποια έργα μπήκαν αυτούσια, ενώ κάποια άλλα έγιναν “κολλάζ” και μαζί με άλλα, συνέθεσαν ένα τελικό έργο.

Ελένη Καραγιάννη

δασκάλα εικαστικών

του 2ου Δ.Σ. Αχαρνών

Γενικές πληροφορίες από την σελίδα της Artaz:

Οι καλλιτέχνες δημιουργούν για τους αστέγους της Αθήνας

H ΕΚΠΛΗΞΗ επιστρέφει με την 5η έκδοση της. Το artAZ, σε συνεργασία με την ΚΛΙΜΑΚΑ και πληθώρα Έλλήνων και ξένων καλλιτεχνών, διοργανώνει την ετήσια του έκθεση για την υποστήριξη των αστέγων της Αθήνας. Εκατοντάδες μικρά έργα τέχνης* σας περιμένουν στο «Ρομάντσο», μεταξύ 21 – 23 Φεβρουαρίου 2014. Ελάτε να ανακαλύψετε την Σύγχρονη Τέχνη, συμβάλλοντας παράλληλα στο Πρόγραμμα Στήριξης Αστέγων της ΚΛΙΜΑΚΑς.

*Όλα τα έργα προσφέρονται σε συμβολική τιμή (50 €) και είναι υπογεγραμμένα στην πίσω πλευρά τους. Η ταυτότητα του καλλιτέχνη αποκαλύπτεται μετά την αγορά του έργου – αυτή είναι η «έκπληξη».

ΙNFO:
Τοποθεσία: «Ρομάντσο» (Αναξαγόρα 3-5, Ομόνοια)
Εγκαίνια: Παρασκευή 21 Φεβρουαρίου 2014, 19:30
Διάρκεια έκθεσης: 21 – 23 Φεβρουαρίου 2014
Ώρες λειτουργίας: 
Παρασκευή 21 Φεβρουαρίου 2014, 19:30 – 22:30 Σάββατο 22 Φεβρουαρίου 2014, 12:00 – 21:00
Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2014, 12:00 – 15:00Χορηγοί επικοινωνίας: Athens Voice, Love Radio, Athens Daily Secret, ArchStudies,, Living Postcards, ReadyO.gr.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφθείτε το www.artaz.gr 

ΑΓΩΝΑΣ - ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΜΟΣ - ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

Στιγμή 1η : Πολλά ζευγάρια μάτια καρφωμένα σ' ένα σημείο, σε μια μπάλα
Στιγμή 2η : Αντίδραση - καθένας οργανώνει τη δική του δράση ελπίζοντας να
                   δώσει λύση στην ομάδα του
Στιγμή 3η : ...και η κίνηση αρχίζει, άλλος με τη μπάλα, άλλος χωρίς αυτήν....
                   με προοπτική στο χώρο, στον αντίπαλο, στο κενό διάδρομο...
                   στην τροχιά της μπάλας κλπ
Στιγμή 4η : Η τελική κίνηση ...και αποτέλεσμα
Στιγμή 5η : ...Ανακούφιση...Απογοήτευση...Χαρά...Λύπη...Περηφάνια αλλά
                   και ντροπή....Παρηγοριά...Συγκατάβαση...Μάτια απελπισμένα,
                   δακρυσμένα, συγκινημένα, μάτια που ψάχνουν...., μια ανάσα,
                   τέλος, ...κενό

           Είναι ο κοινός στόχος, τα όνειρα, μια προσπάθεια που ολοκληρώνεται
και μια άλλη που μόλις αρχίζει, ένα τέρμα, μια επιτυχημένη άμυνα, ένα τέλος.

           Αλήθεια πόσο βαθιά κοινωνική και δημοκρατική είναι μια αθλητική
προσπάθεια (ειδικά στα ομαδικά αθλήματα); Πόσο σημαντικός είναι ο αγώνας;
Πόσο πολύτιμη είναι η βοήθεια του καθενός - ακόμα και του φαινομενικά πιο
αδρανούς φιλάθλου - σε κάθε στιγμή; Πόσο μπορείς να σπρώξεις, να βοηθήσεις
με την ψυχή;  Τι μπορεί να κρύβεται πίσω από τον υγρό καθρέφτη των ματιών;
Πως θα μπορούσαμε να τα πούμε όλα αυτά με μία λέξη; .......Συντροφικότητα, 
συναδερφικότητα,  κολεγιά,  συναγωνισμό,  αντιπαλότητα, ανταγωνισμό,   
.................παρέα...............ομάδα................ΚΟΙΝΩΝΙΑ.

Το βλέπω κάθε φορά που παίζουν τα παιδιά στο σχολείο και έξω από αυτό.
Δεν πιστεύω πως υπάρχει κανείς που να μην αντιλαμβάνεται τον κοινωνικό
χαρακτήρα του παιχνιδιού

1ο Γυμνάσιο Υμηττού

Το 1ο Γυμνάσιο Υμηττού μας βρήκε από την ανάρτηση : Οι λέξεις είναι σπόροι

Από τότε είμαστε σε επικοινωνία με την δασκάλα τους κ. Δώρα Βάκα και κάνουμε σχέδια για το πως θα ενώσουμε τα δυο σχολεία με δραστηριότητες γύρω από την ιδέα της Αποδοχής του Άλλου.

Στα παρακάτω links θα μπορείτε να συνδεθείτε με τις σελίδες του 1ου Γυμνασίου Υμηττού.

Η σελίδα του σχολείου: 1ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΥΜΗΤΤΟΥ

Η έντυπη εφημερίδα του σχολείου: ΜΕ ΤΗ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ

Τελικά οι λέξεις είναι σπόροι

Με βρήκε μια "φίλη" στο face book. Δεν είχαμε μιλήσει πολύ, αλλά όπως μου είπε παρακολουθεί τη Η Τέχνη στο σχολείο-Childhood Art Project
σελίδα μου  :

Μέσα εκεί βρηκε μια  ιστορία  που θα βρείτε και στο ΌΛΟΙ ΜΑΖΙ.
Την ιστορία : Οι λέξεις είναι σπόροι.

Την μοιράστηκε με τους μαθητές της και μεσα απο αυτο το μάθημα βγήκαν πολλά όμορφα που κάποια θα διαβάσετε στο μήνυμά της παρακάτω.

Το σημαντικό είναι πως μια μικρή ιστορία από την καθημερινότητα του σχολείου, ταξίδεψε στην άλλη άκρη του νομου και βοήθησε κάποιους μαθητές να έρθουν πιο κοντά στην αλήθεια του πόσο πολύ χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον. Και ίσως αυτή η ιστορία, σαν ένα μικρό σποράκι στον άνεμο,  να έχεi ταξιδέψει ακόμα πιο μακριά και να έχει γεννήσει πανέμορφα και πανύψηλα αειθαλή δέντρα.
Και αυτό ίσως να μην το μάθουμε ποτέ.
Αλλά δεν έχει και τόσο σημασία.
Σημασία έχει να βλέπουμε τα δικά μας δέντρα να φουντώνουν.. :-)

Διαβάστε παρακάτω το προσωπικό της μήνυμα.

• 22/12/2013 12:18 π.μ.
  

  
  

  Πριν από δυο βδομάδες μοιράστηκα με τους μαθητές μου της Α' Γυμνασίου, την ιστορία σας "Οι λέξεις είναι σπόροι'. Είχα προγραμματίσει να μιλήσουμε για την ταυτότητα και την διαφορετικότητα. Το κείμενό σου μου φάνηκε ιδανικό για να τους ενεργοποιήσω. Πράγματι κάναμε έναν πολύ εποικοδομητικό διάλογο και ιδιαίτερα οι μαθητές του Α2 μου έκαναν πολλές ερωτήσεις για το σχολείο σας, το Blog... Η Κωνσταντίνα μ' ενθουσιασμό ζήτησε να γράψουμε όλοι στα χέρια μας οι λέξεις είναι σπόροι και αφού σκεφτήκαμε διάφορες ιδέες για να σας ευχαριστήσουμε, η πλειοψηφία της τάξης ζήτησε να σας ετοιμάσουμε χριστουγεννιάτικη κάρτα. Κι έτσι κι έγινε την Πέμπτη που μας πέρασε. Αυτή την όψη έχει η κάρτα μας και μπορώ να στην στείλω ταχυδρομικά σε όποια διεύθυνση θέλεις. Στέλνω τις ευχαριστίες μου για την βοήθεια που έλαβα μέσα από το blog και εύχομαι το 2014 να είναι ακόμη πιο τυχερό για σένα και τους μαθητές σου..
• 
  
• 
  

  Και αυτά είναι τα λόγια που συνόδεψαν την κάρτα που έστειλαν στο σχολείο μας:

Προς τον αξιότιμο σύλλογο διδασκόντων

Ονομάζομαι Δώρα Βακά και είμαι εκπαιδευτικός στο αντικείμενο της Οικιακής Οικονομίας στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Φέτος συνεργάζομαι με το 5ο Γυμνάσιο Ηλιούπολης και με το 1ο Γυμνάσιο Υμηττού. Παρακολουθώ τις ενδιαφέρουσες δράσεις σας μέσα από το Blog της Έλενας Καραγιάννη. Οι ιστορίες των μικρών σας μαθητών με γεμίζουν χαρά και συγκίνηση και πάντα σκέφτομαι αν μπορώ να αξιοποιήσω κάποιες από αυτές και στις δικές μου τάξεις. Τελικά πριν δυο εβδομάδες αποφάσισα να χρησιμοποιήσω μια από αυτές στο μάθημα που θα τους έκανα για την ταυτότητα και την διαφορετικότητα. Πριν τους διαβάσω το σχετικό κείμενο, τους έκανα μια μικρή εισαγωγή για το σχολείο σας και το σχετικό blog, σύμφωνα πάντα με την προσωπική μου εκτίμηση. Τους ενημέρωσα ότι το κείμενο το χρησιμοποιώ για να ενεργοποιηθεί η τάξη και να μοιραστούμε όλοι τις προσωπικές μας ιστορίες. Η ιστορία από το σχολείο σας, στο blog φέρει το όνομα "οι λέξεις είναι σπόροι". Με το τέλος της ανάγνωσης και της περιγραφής της φωτογραφίας που το συνοδεύει η Κωνσταντίνα φώναξε ενθουσιασμένη : "Ας γράψουμε όλοι στα χέρια μας οι λέξεις είναι σπόροι". Όλη η τάξη είχε ενθουσιαστεί και οι μαθητές με βομβάρδιζαν με ερωτήσεις. Πως την λένε τη δασκάλα τους, πόσο παιδιά έχει το σχολείο, μπορούμε να πάμε να τους δούμε, πόσο μακριά είναι και άλλες παρόμοιες ερωτήσεις. Για να τους επαναφέρω σε τάξη τους είπα να σκεφτούμε όλοι μαζί έναν τρόπο για να σας ευχαριστήσουμε που μοιράζεστε την ιστορία σας τόσο απλόχερα. Η απόφαση ήταν να σας στείλουμε μια κάρτα με τις ευχές μας. Αφού καταλήξαμε, όλοι οι μαθητές ήθελα να εκμυστηρευτούν τις δικές τους ιστορίες και κλείνοντας συμφωνήσαμε πως πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί στον τρόπο με τον οποίο χαρακτηρίζουμε τους άλλους. Είχαν πολλές ιστορίες να μοιραστούν από την περσινή τους χρονιά. Οι μικροί μου μαθητές (Α' τάξη) πρέπει να πέρασαν μια δύσκολη χρονιά.... Στο τέλος της ώρας αφού τους είπα και την δική μου ιστορία ο πιο μοναχικός μαθητής της τάξης, ζήτησε από έναν συμμαθητή του να μου δώσει ένα φυλαχτό.. Η Πέμπτη που μας πέρασε ήταν μια ξεχωριστή μέρα για τους μαθητές, ήταν η μέρα των βαθμών. Για να αποφορτίσω την ατμόσφαιρα είχα σκεφτεί να τους πάω εκείνη την ημέρα την Χριστουγεννιάτικη κάρτα για να την συμπληρώσουμε όταν θα ολοκληρώναμε το μάθημα που είχα προγραμματίσει. Μάλιστα μου έκαναν παράπονα που δεν τους το θύμισα νωρίτερα για να έχουν σκεφτεί τις ευχές τους από το σπίτι, δεν ήθελα να γράψουν ένα ξερό χρόνια πολλά. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που από υπερηφάνεια δεν συμπλήρωσαν την κάρτα, ήθελαν να είναι κάτι ξεχωριστό. Το δέχτηκα και δεν τους πίεσα παραπάνω.

Με την σειρά μου στέλνω σε όλους τους δασκάλους και του μαθητές του 2ου Δημοτικού Αχαρνών τις θερμότερες ευχές μου για να έχετε όλοι καλές γιορτές και να κάνετε το 2014 να δείχνει καλύτερο από το έτος που αφήνουμε. Να είστε γεροί, δυνατοί για να συνεχίσετε να μιλάτε στις ψυχές των μαθητών σας.